Πίττα τα σουβλατζίδικα μετά τις 9 το βράδυ...

Η ζέστη άργησε φέτος, ευτυχώς, αλλά μετό που μπήκε οι περισσότεροι σκεφτόμαστε τις διακοπές. Φυσικό είναι αφού ζέστη, τσιμέντο και καυσαέριο είναι ότι χειρότερο καλοκαιριάτικα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό είναι και οι εικόνες που αντικρύζω καθημερινά στους μικρούς περιπάτους που κάνω σχολώντας από την δουλειά. Έτσι λοιπόν 9 το βράδυ και τα τραπέζια στο σουβλατζίδικο στην λεωφόρο αρχίζουν να γεμίζουν. Βλέπω ανθρώπους που κάθονται, άλλοι τρώνε ήδη και άλλοι περιμένουν τα ζεστά κρεατάκια να καταφτάσουν στο πιάτο τους. Στην άκρη του δρόμου ένας πακιστανός στο φανάρι πιάνει δουλειά όποτε ανάβει κόκκινο. Τα τραπέζια είναι δίπλα στον πιο πολύβουο δρόμο της περιοχής και πάντα αναρωτιέμαι γιατί όλος αυτός ο κόσμος κάθεται στα συγκεκριμένα γυράδικα και δεν πάνε σε κάποια άλλη περιοχή. Τελικά πάυω να αναρωτιέμαι, απλά τους αρέσει το καυσαέριο, τα πολύχρωμα αυτοκίνητα και ο ζητιάνος. Μπορεί άλλωστε και τα σουβλάκια στα συγκεκριμένα ταβερνάκια να είναι πολύ νόστιμα. Συνεχίζοντας την διαδρομή αντικρύζω σε ένα μπαλκόνι μια κυρία να κάθεται. Κατευθείαν μου είρθε στο μυαλό η αποτύπωση της σε μια ζωγραφική εικόνα. Μια χοντρή κυρία με το λίπος της να ξεχειλίζει αριστερά και δεξιά, καθισμένη στον πρώτο όροφο μιας 5όροφης πολυκατοικοίας πάνω από έναν πολύβουο δρόμο. Τελικά τί άνθρωποι είμαστε? Αυτό το αναρωτιέμαι συχνά...
Εχθές ο μπαμπάς μου είχε όρεξη να μου διηγηθεί ιστορίες από την εποχή που ήταν νέος. Αφού μου είπε τρια τέσσερα περιστατικά μου λέει μετά " Τί ωραία που ήταν τότε, τα πράγματα ήταν απλά, τίποτα δεν είχαμε αλλά είμασταν ευτυχισμένοι".  Τώρα που έχουμε ένα κάρο επιλογές γιατί επιλέγουμε το άσχημο? ενεργούμε ασυνείδητα? ή όλες αυτές οι επιλογές μας γίνονται συνειδητά γιατί μας αρέσουν? Το ζήτημα δεν θέλει πολύ σκέψη γιατί αυτό που είναι εμφανές δεν μπορεί να αμφισβητηθει.